ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ/Weaknesses

ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ

ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਸੀ
ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਪਿਆਰ

Read it in roman script

Weaknesses

You had none.

I had one.

I loved.

Source: A friend shared this poem by famous playwright and poet Bertolt Brecht

Punjabi Translation is by yours truly.

Disclaimer: The original verse has come to me via hearsay. Any updates from readers will be appreciated.

spill overs / ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਹਿਣ

ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ
ਹੌਲੇ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਓ !
‘ਪੈਲੇਟ’ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਪਏ
ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ
ਸੁਰਜੀਤ ਹੋ ਜਾਓ !

ਕਿਵੇਂ ਓਹਨਾ ਬੂੰਦਾ ਨੇ
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ
ਬਿਖਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਰੁਕਿਆ
ਜਦ ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਤੱਕਿਆ
ਆਪਣੇ ਅਤੀਤ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ

ਕਿਵੇਂ ਭਿੱਜੀ ਮਿੱਟੀ ਨੇ
ਯਾਦ ਦਵਾਇਆ ਉਸਨੂੰ
ਕੀ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ !

ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ
ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਹੈ ਜਿਵੇਂ,
ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਪੱਤਾ
ਲੰਮਾ ਤੇ ਅਤਿਅੰਤ ਲੰਮਾ
ਜੋ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ

ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ
ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ
ਜਿੰਦਗੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਹੈ
ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ

ਦੀਵਾਨਗੀ ਦੇ ਦਿਸਹੱਦਿਆਂ ਦੀ ਬਰੀਕ ਰੇਖਾ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਦੱਸ ਦਿਆਂ
ਕੁਝ ਸਮੇ ਬਾਅਦ
ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ

ਕੁਝ ਸਮੇ ਬਾਦ
ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ
ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਗਿਆ
ਕੁਝ ਪੱਤੇ , ਗੁਆਚੀਆਂ ਸੱਧਰਾਂ
ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਗਜ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ
ਵਹਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ

ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣੀ ਸੀ ਓਸ ਖਤ ਤੋਂ
ਜੋ ਕਦੇ ਲਿਖਿਆ ਨਾ ਗਿਆ..

ਇਤਿਆਦ – ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਜੋ ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਵਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਗਜ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਗਿਆ

Read in Roman Script

spill-overs

Don’t pass me by
she whispered to the raindrops
colors, long dried on the palette
came to life…again

The way those drops kissed her feet
before breaking into a hundred diamonds
the way time waited, as she

peeped into the mirror, living her past in the future
the way wet-earth reminded
her of the could-have-beens…

When a moment could be
the perfect register for the longest night
“Time is a tree, this life one leaf
so long, and long enough”, she has to move on

it has been forgotten, something tells her
and such is life…everyone tells her
walking the thin line between two madnesses

telling yourself, time and again,
that it won’t matter after a while
After a while, the rains stopped

water flows down the drains,
carrying with it some leaves, lost-wishes, and a paper-boat
made from a letter that never got written.

p.s.- So much that hasn’t been said spills over from the boundaries of the verse and spoils the page…

Source: sepiaverse wrote this beautiful poem. Translation to Punjabi is done by yours truly

Kujh Palan Dee Saanjh/ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ

ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਵਾਂ
ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ…
ਹਵਾ ਦਾ ਇੱਕ ਝੋਕਾ ਸੀ.. ਬਹਾਰ ਨਹੀਂ…
ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਚੰਦ ਬੂੰਦਾਂ ਸੀ .. ਮਲਹਾਰ ਨਹੀਂ..
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਸੀ.. ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ..

ਕਿਓਂ?
ਕਿਓਂਕੇ
ਸਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਐ .. ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ..
ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਜਾਤ ਇੱਕਸਾਰ ਨਹੀਂ…

ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਵਾਂ..
ਸਾਡੀ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਸੀ.. ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ..

English Transliteration:

main samajh lavan
ki mere layee toon…
hava da ikk jhokaa c.. bahaar nahin…
baarish deean chand boondaan c .. malhaar nahin..
kujh palan di saanjh c.. pyaar nahin..

kyon?
kyonke..
saade maapiaan da sabh kujh milda aai .. sanskaar nahin..
asin haan taan manukh, par saadi jaat iksaar nahin…

main samjh lavan..
saadi kujh palan di saanjh c.. pyaar nahin..

English Translation:

I might accept
that for me, you were
a gush of wind, and not a season of spring
splutter of raindrops, and not a downpour
just an acquaintance and not beloved

why?
because
our parents have everything in common, but not the customs
though we are human , but casts are not alike
I might accept
that it was an acquaintance of sometime, not love

Source : Wrote it a year back, a friend was going through this. Another friend told his similar story, So could not help posting it.
Indian society is getting liberal but caste hierarchies are deep rooted .We inherit thousands years of casteist history.

English Translation is also mine with help from Manpreet

ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਢੇਰੀ/mitti di dheri

ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਹਨੇਰੀ ਸੀ
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਇੱਕ ਢੇਰੀ ਸੀ
ਧੂੜ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਉੱਡਦੀ ਉੱਡਦੀ
ਤੇਰੇ ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਈ
ਪਿਆਰ ਤੇਰਾ ਦੇਖ ਕੇ
ਤੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਛਾ ਗਈ

ਫਿਰ ਇੱਕ ਹਨੇਰੀ ਆ ਗਈ
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਇਸ ਢੇਰੀ ਨੂੰ
ਨਾਂ ਜਾਣੇ ਕਿੱਥੇ ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਗਈ
ਨਾ ਤੇਰਾ ਬੂਹਾ ਏ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਘਰ ਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੁਣ ਦਰ ਵੇ

ਨਾ ਜਾਣੇ ਫਿਰ ਕਦ ਹਨੇਰੀ ਆਊਗੀ
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਇਸ ਢੇਰੀ ਨੂੰ
ਹੁਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਲਜਾਊਗੀ
ਹੁਣ ਕਿਹ੍ੜਾ ਬੂਹਾ ਆਊਗਾ
ਹੁਣ ਕਿਹ੍ੜਾ ਵਿਹੜਾ ਅਪਨਾਵਾਂਗੇ
ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂ ਦੱਸ ਵੇ ਕਿਂਵੇ ਭੁਲਾਵਾਂਗੇ

saadi zindagi ikk haneri c
mitti dee ikk dheri c
dhoorh is mitti di udd di udd di
tere boohe agge aa gaee
piaar tera dekh ke
tere vehre de vich chaa gaee

phir ikk haneri aa gaee
mitti dee is dheri nun
naan jaane kiththe uda ke lai gaee
na tera booha e, na hee tera ghar ve
sanun taan bass ikko hi hun dar ve

na jaane phir kad haneri aaoogi
mitti di is dheri nun
hun pata nahin kithe ljaoogi
hun kihra booha aaooga
hun kihra vihra apnaavange
tere ditte piaar nu dass ve kinve bhulaavaange

Source: The poem is contributed by Mena Singh, She has lived abroad from the past 30 years and loves to write.

ਮਾਂ ਨੂੰ/ Maan Nu

ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ
ਕਿ ਉਸਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ
ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਾਲਿਆ ਪੋਸਿਆ ਹੈ ਮੈਨੂੰ
ਇਸ ਕਰਕੇ
ਕਿ ਉਸਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਲਈ
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਮੈਨੂੰ ||

main maan nu piaar karda haan
is karke nahin
ki usne janam ditta hai mainu
ki usne paaliaa posiaa hai mainu
is karke
ki usnu
aapne dil dee gall kehan laee
shabdaan dee lorh nahin paindee mainu ||

Source: The poem is written by Gurpreet Mansa. He teaches Punjabi at a school near Mansa . This poem is taken from his book “Akaaran” published in 2001

ਕੁਝ ਤਾਂ ਸੀ/ Kujh Taan See

ਕੁਝ ਤਾਂ ਸੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ
ਕੁਝ ਤੂੰ ਭਾਵ ਦਬਾਏ, ਕੁਝ ਮੈਂ
ਕੁਝ ਤੂੰ ਰਾਜ਼ ਛੁਪਾਏ, ਕੁਝ ਮੈਂ
ਪਰ
ਕੁਝ ਤਾਂ ਸੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ

ਹੁਣ ਆਪਾਂ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ
ਕੰਮਾਂ ਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਰੂਫ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ
ਪਰ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ ਯਾਦ
ਕੁਝ ਤਾਂ ਸੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ

ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ
ਹਮਸਫਰ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ
ਤਨਹਾਈ ਦੀ ਕੋਈ ਥੋੜ ਨਹੀਂ

ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਚੱਲੇਗਾ
ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ
ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੈ ਲਵੇਗਾ

ਪਰ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ
ਕੁਝ ਤਾਂ ਸੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ

kujh taan see aapne vichkaar
kujh toon bhaav dabaae, kujh main
kujh toon raaz chupae, kujh main
par
kujh taan see aapne vichkaar

hun aapan
ikk dooje ton door ho chukke haan
kummaan kaaran vichch mashroof ho chukke haan
par aa hi jaanda ai yaad
kujh taan see aapne vichkaar

teri zindagi vich
humsafar dee koee lorh nahin
meri zindagi vich
tanhaee dee koee thorh nahin

samaan aapni chaal challe ga
meri thaan koee hor lai chukkia
teri thaan koee hor lai lave ga

par yaad rahegi hamesha
kujh taan see aapne vichkaar

Source : Yours truly scribbles at times . Its written quite some time ago. -Jasdeep

ਤੁਰ ਗਿਆ ਕੋਈ ਦਿਲ ‘ਚ ਲੈ ਕੇ ਸਾਦਗੀ – ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ

ਪਿਘਲਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਹੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ |
ਇਹ ਫੁਆਰੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਹਾਣੀ ਨਹੀਂ |

ਤੁਰ ਗਿਆ ਕੋਈ ਦਿਲ ‘ਚ ਲੈ ਕੇ ਸਾਦਗੀ |
ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਚਾਣੀ ਨਹੀਂ |

ਰੱਜ ਕੇ ਤਾਂ ਭਟਿਕਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ |
ਹਾਰ ਵੀ ਤਾਂ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਮਾਣੀ ਨਹੀਂ |

ਤੂੰ ਮਿਲੇਂ ਤਾਂ ਗੱਲ ਇਹ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ |
ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਚੋਂ ਗਮੀਂ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ |

ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਤੁਰਦੇ ਰਹੇ ਸੰਗਰਾਮੀਏ |
ਕੀ ਐ ‘ਦਿਲ’ ! ਜੇ ਹਮਸਫਰ ਹਾਣੀ ਨਹੀਂ |

Lal Singh Dil was one of the greatest punjabi poets of “Jujhaaru” era,
along with Paash, Sant Ram Udaasi , Amarjit Chandan and others ..
He was from ‘dalit’ background and was part of many people’s movement’s in mid Seveneties,including naxalite movement.
Poet died on 14 August , 2007

ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ

ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹਾਂ
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ‘ਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ

ਕਿ ਤੇਰਿਆਂ ਨੈਣਾਂ ਨੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ
ਕਿ ਮੇਰੇ ਸੁਪਿਨਆਂ ਨੂੰ ਮੱਲੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ , ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੇ
ਕਿ ਸਾਰੀ ਵਾਟ ,ਮੈਂ ਕੱਲਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ
ਕਿ ਮੇਰਾ ਹਰ ਸਾਹ , ਹੁੰਗਾਰਾ ਸੀ ਤੇਰੀ ਹਰ ਬਾਤ ਦਾ
ਕਿ ਤੇਰੇ ਬਾਜੋਂ ਜੀਣਾ, ਹਰ ਪਲ ਕਿਆਮਤ ਸੀ

ਇਹ ਕੋਈ ਕਹਿਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ.
ਫੇਰ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹਾਂ
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ‘ਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ

Poem is written by Amarjeet Chandan ,
His webpage is
http://amarjitchandan.tripod.com/