ਦੋ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਇੱਕ ਸਫਰ

ਢਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਦੁਪਹਿਰ
ਗਹਿਮਾ ਗਹਿਮੀ ਹੈ ਕਾਫੀ
ਪਰ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਹੈ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ
ਤੁਰ ਪਈ ਹੈ ਇੱਕ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਮੁਟਿਆਰ
ਪਿੰਡ ਨੂ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤਿਪਹੀਏ ਤੇ ਹੋ ਸਵਾਰ
ਗੁਜ਼ਾਰ ਆਵੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿਨ ਚਾਰ
ਅੱਖਾਂ ‘ਚ ਸੁਪਨੇ ਝਲਕਦੇ, ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ

ਆ ਗਈ ਇਕ ਹੋਰ ਹਾਣਨ, ਲਗਦੀ ਹੈ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰਕਾਨ
ਠਕ ਠਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸਫਰ
ਕੱਢਣ ਲੱਗੀਆਂ ਹਾਨਣਾਂ ਵੀ ਜਾਣ ਪਛਾਣ
ਤੂੰ ਕੀ ਪੜਦੀ ਹੈਂ ? ਪੁਛਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਕਾਨ
ਮੈਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ IELTS
ਲਗਾਂਵਾਂਗੀ ਬਾਹਰ ਦੀ ਉਡਾਨ

ਹੂੰ..
ਗਹਿਰਾ ਲਿਆ ਸਾਹ ਉਸਨੇ ਤੇ ਕਿਹਾ
ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਪੜਦੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ
ਕਿ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਏਥੇ ਹੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰ
ਨਾ ਗੁਵਾਉਣਾ ਪਵੇ ਆਤਮ ਸਨਮਾਨ

ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਮੈੰਨੂ ਦਿੱਤਾ
ਚੰਗੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਵਰਦਾਨ
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜੀ ਹਾਂ
ਆਤਮ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਦੀ ਵਖਰੀ ਹੈ ਸ਼ਾਨ
ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਓਂਣ ਦੇ
ਇਹ ਵੀ ਨੇ ਇਮਕਾਨ

ਹੂੰ..
ਗਹਿਰਾ ਲਿਆ ਸਾਹ ਪੇਂਡੂ ਨਾਰ ਤੇ ਕਿਹਾ
ਸੱਚੀਂ ?
ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਏ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਂਹਵੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਗੱਭਰੂ ਨਾਲ ਕਰੇਂ ਵਿਆਹ
ਚਲਾ ਲਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ
ਤੇਰੇ ਮਾਪੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਗੇ ਤੇਰੀ ਚੋਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸਕਾਰ
ਭਾਂਵੇ ਮੁੰਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਤੋਂ ਧਰਮੋਂ ਬਾਹਰ ?

ਹੂੰ ..
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ
ਹਾਂ ਮੈਂ ਚਾਂਹਵਾ ਇਹ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ
ਭਾਂਵੇ ਮਾਪੇ ਮੰਨਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਂ ਹੋਣ ਤਿਆਰ

ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਂਗੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ?
ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ
ਕੱਲੇ ਜੀਵਨ ਯੁੱਧ ਲੜਨਾ ਵੀ ਹੈ ਔਖਾ ਬੜਾ

ਹੂੰ..
ਸ਼ਾਇਦ ਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਨਾ
ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਫੈਸਲੇ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਨੇ ਅਹਿਲ੍ਕਾਰ
ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਖੋਖਲਾ ਹਉਮੇ
ਦੇ ਗੁਲਾਮ

ਸੁਣ ਸਖੀ
ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਡੀ ਦੀ ਵਸਤ ਨਾ ਬਣ
ਇਨ੍ਸਾਨ ਹੈਂ ਇਨ੍ਸਾਨ ਬਣ
ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿਓਂਣ ਦਾ ਲੱਭ ਰਾਹ
ਆਤਮ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਜਿਓਂਣ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਮਜ਼ਾ

Read it in Roman Script

Source : I do try to write at times. This is one such effort. I don’t think we can call it a poem, It is more of a conversational rambling. Anyhow its good to break stagnation in blogging